تحلیل قابلیت اعتماد بین سازه های فولادی SMRF و SCBF با توجه به بخش قائم حرکت زمین در مقایسه با گسل مجاور

عنوان مقاله:

Reliability Analysis of Steel SMRF And SCBF Structures Considering the Vertical Component of Near-Fault Ground Motions

چکیده مقاله: مجموعه قوانین طرح زمین لرزه در آمریکای فعلی بر آن است که هیچ عدالتی را در خصوص مهم دانستن تاثیرات بخش قائم حرکت سطح زمین برقرار نسازد. در حال حاضر این مطالعه، تاثیرات مربوط به بخش قائم حرکت سطح زمین و همچنین مقرراتی راجع به طرح فعلی زمین لرزه ASCE7 را طبق بررسی های لازم در خصوص قابلیت اعتماد سازه، ارزیابی می کند. در اینجا هفت مورد از ساختمان های فولادی SMRF و SCBF تحت بررسی دو گروه حرکت سطح زمین در مقایسه با گسل مجاور، یعنی (گسل معکوس و امتدادی لغزشی) تجزیه و تحلیل می شوند. در اینجا شیوه ای مرسوم جهت محاسبه شاخصه قابلیت اعتماد قسمت های سازه یعنی (β) بیان می شود: (β) تنها مولفه های  مربوط به بخش سازه شامل برش و گشتاور در پرتوها، بار محوری در پشت بندها، و بار محوری و گشتاور در ستون ها را محاسبه می کند. مقررات زمین لرزه ASCE7 بدین منظور توسعه یافته است تا به هدف β تا ۱٫۷۵ برای مقاوم نگه داشتن اعضای سازه در برابر زمین لرزه دست یابد. این نتایج نشان می دهد که پیاده سازی ترکیب بار زمین لرزه که در آن فاکتور بار برابر است با ۲۰٪ از شتاب طیف کوتاه مدت طرح نسبت به بارهای نهایی سازه، بدین منظور استفاده می شود تا تأثیر بخش های قائم حرکت زمین را طبق نتایج β~ ۱٫۳ در اکثر اعضای سازه بررسی کند. با این حال، اعمال محدودیت های رانشی مربوط به نظام سازه، باعث افزایش تعداد اعضا در SMRF ها می شود چراکه در این راستا مقدار β بیشتر از ۱٫۷۵ به دست می آید. لذا به این نتیجه می رسیم که ترکیب بارهای لرزه ای فعلی در ASCE 7 ناکافی است تا بتوان اثرات سازه قائم حرکت زمین را در مقایسه با گسل مجاور بررسی نمود. با این وجود، مقررات طراحی مبتنی بر عملکرد می تواند حاشیه ای معقول و منطقی در برابر شکست بین عضو سازه ایجاد کند.

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

توسط
تومان