هیدروژل های شبکه دوگانه کامپوزیت جهت بهبود چسبندگی سطوح زیست-شناختی(بیولوژیکی)

عنوان مقاله: Composite Double-Networke hedrogels to improve adhesion on biological surfaces   

چکیده مقاله:

علی‌رغم توسعه هیدروژل  با خواص مکانیکی بالا،چسبندگی ناکافی بین این مواد و سطوح زیستی به طور قابل‌توجهی کاربرد آن‌ها در حوزه پزشکی را محدود می‌سازد.

با کنترل فرایندهای تغلیظ، یک محلول پلیمری دوتایی(هیدروژل شبکه دوگانه) با حجم۹۰ % آب طراحی نمودیم که این مساله باعث ایجاد یک سطح مشترک پراکنده می شود و به طور محکم به بافت های نرم مانند غضروف و منیسک متصل میشود.

ماتریس  شبکه دوگانه متشکل از پیوندهای پلی دی‌متاکریلات(اتیلن گلیکول) و آلژینات شبکه ای شده است که  با سلولز نانو فیبریلاسیون تقویت شده است. بنابراین هیچ تغییر شکل سطحی بافتی برای دستیابی به خواص چسبندگی بالا از هیدروژل توسعه یافته ،نشان نمی دهد. در عوض، اصول مکانیکی در این بخش برای کنترل تکثیر ترکهای سطح مشترک مورد استفاده قرار می گیرد.

بنابراین در مقایسه با چسب های بافت تجاری، ترکیب شبکه های پلیمری تضعیف شده بر روی سطوح بافت نرم،قدرت چسبندگی را به طور قابل توجهی افزایش می­دهند، مانند ~ ۱۳۰ kPa برای غضروف مفصلی. یافته های ما نقش مهم کنترل ساختار هیدروژل و فرآیندهای تخلیه برای سخت شدن سطح مشترک را  نشان می دهد. این تحقیق مسیر امیدوار کننده ای برای توسعه هیدروژل های بسیار چسبنده برای ترمیم بافت ها را فراهم میکند.

 

کلمات کلیدی:چسبندگی، سطح مشترک سخت، هیدروژل شبکه دوگانه کامپوزیت، سطوح بیولوژیکی، زیست ماده(بیومتریال)

توسط
تومان